Home - Familie - Emilio bachini - Umberto bachini - Sabrina bachini - Nona - Papa's Pasta's - Informatie - Homecooking - Colofon & Contact - Giftshop

Blog: De wedstrijd van mijn leven. 11 jaar later.

Datum: 26 Mar 2008
Schrijver: emilio

Het is zaterdag 8 mei 1997. We spelen de laatste wedstrijd van de competitie, Napoli - Genua. Een gelijkspel is voldoende voor het kampioenschap, maar Genua leidt met 1-0, omdat ik mijn man heb laten lopen in een onbegrijpelijk moment van onoplettendheid. Ik voel hoe de ogen van Giovanni Contadino, onze coach, in mijn rug priemen. Ik weet dat ik gefaald heb en hij weet dat ik het weet. Gisteren speelde ik die onvergetelijke wedstrijd opnieuw. Deze keer priemen de ogen niet in mijn rug, maar kijken ze dwars door me heen. Giovanni Contadino heet nu Claudio di Benedetto, en hij is de eigenaar van café Graziusu waar ik op sollicitatiegesprek ben. Hij neemt me op van top tot teen, kijkt misprijzend naar mijn maatpak en gloednieuwe koffer. "We zijn hier geen accountantskantoor", bromt hij. Ik sta weer 1-0 achter. Totaal overdressed sta ik in het grand café tegenover meneer Di Benedetto, die een vuil schort draagt over een vaal overhemd en een versleten spijkerbroek. Het café is ook een stuk minder grand dan ik me herinner. Graziusu was meestal de laatste bestemming als ik ging stappen: worden gebouwen groter als je gedronken hebt? Snel doe ik mijn jasje uit en zet mijn koffer in een hoek. Met veel tegenzin stelt meneer di Benedetto zijn vragen. Waarom kunnen eerste indrukken toch zo mislukken? Ik haat eerste indrukken. Na enkele test-vragen ("Wat is een shooter?") begint hij over mijn voetbalverleden bij Napoli. Ik vertel over mijn carrière, of eigenlijk meer, de belofte van een carrière, en dan begint hij opeens te glunderen. "Maar wacht eens, dan ben jij de Emilio Bachini van het meest ongelofelijke doelpunt dat ik ooit live heb gezien! Man, wat geweldig om je te ontmoeten." En weer is het 8 mei '97. De bal wordt keihard op me ingespeeld. Ik neem hem met mijn rechtervoet aan op de linkerkant van het veld, wip hem over een aanstormende tegenstander en loop daar zelf omheen. Vervolgens laat ik de bal nog een keer stuiteren en neem hem vol op mijn linkerwreef. De bal vliegt ongenadig hard in de rechter kruising. 1-1. Als ik juichend langs de lijn loop, hoor ik coach Contadino roepen dat ik mag blijven. Nadat we de wedstrijd elf jaar later nog eens hebben overgespeeld, zegt meneer Di Benedetto hetzelfde.

Bijbehorend recept:

Perzikentaart_met_mascarpone

Blogarchief:

De_wedstrijd_van_mijn_leven._11_jaar_later.
Over_een_andere_boeg
Watertanden_in_de_speeltuin
Kliekjes
Iedereen_is_ergens_goed_in!

©2008 Papa's Pasta